«نخبه‌پروری، نه حاشیه‌سازی؛ روایتی درست از یک نشست صمیمانه»*

*«نخبه‌پروری، نه حاشیه‌سازی؛ روایتی درست از یک نشست صمیمانه»*

به قلم رضا آزاد، مشاور امور جوانان فرماندار بویراحمد

 

خبر زاگرس،

نشست اخیر جناب آقای دکتر عباس بهشتی، فرماندار محترم بویراحمد، با جمعی از جوانان و نخبگان این خطه، بستری بود برای گفت‌وگویی صمیمانه، رودررو و بی‌واسطه؛ نشستی که هدفش نه سخنرانی رسمی، که شنیدن دغدغه‌های نسل جوان و ترسیم افقی روشن برای آینده‌ی آنان بود.

متأسفانه، بخش‌هایی از این گفت‌وگوی صمیمانه، در روایت برخی حاضرین و در بازتاب پاره‌ای از رسانه‌های مجازی، از سیاق و روح اصلی خود خارج شد و در قالب تیترهایی که بیشتر رنگ‌وبوی هیجان‌سازی داشتند تا انعکاس دقیق واقعیت، بازتاب یافت. این‌جانب، به‌عنوان شخصی که از نزدیک فرماندار محترم و روحیات ایشان را می‌شناسم و در جریان تمام جزئیات این جلسه بودم، وظیفه‌ی خود می‌دانم که روایتی درست و بی‌سانسور از روح اصلی این سخنان ارائه دهم.

آنچه در ذات پیام فرماندار محترم نهفته بود، نه دعوت به مهاجرت یا نومیدی، که دقیقاً نقطه‌ی مقابل آن بود: دعوتی صریح و صادقانه به استقامت، پایداری و ایستادگی در برابر دشواری‌های مسیر توسعه. ایشان با صراحتی که کمتر در ادبیات رسمی مسئولان دیده می‌شود، از جوانان و نخبگان خواستند تا در برابر چالش‌ها، تاب‌آوری پیشه کنند و به‌جای گریز از میدان، در همین خاک بمانند و برای آبادانی آن بکوشند.

در همین بخش از سخنان بود که فرماندار محترم، به مفهوم راهگشایی به‌عنوان یکی از ارکان اصلی نخبگی اشاره داشتند؛ مفهومی که شاید بتوان آن را با تمثیلی کهن و پرمغز توضیح داد: قطره‌ی آب، در نگاه نخست، موجودی‌ست سهل و بی‌مقاومت، اما همین قطره، آن‌گاه که با صبوری و پایداری، سال‌ها و قرن‌ها بر یک نقطه از سنگ فرو می‌چکد، سرانجام سخت‌ترین صخره‌ها را می‌شکافد و مسیری تازه برای جریان حیات می‌گشاید. نخبه‌ی راستین نیز چنین است؛ نه آن‌که در برابر نخستین مانع، مسیر خویش را به دیاری دیگر می‌کشاند، بلکه آن‌که با استمرار، صبر و ایستادگی، صخره‌های سخت‌جان بی‌کفایتی و رکود را می‌شکافد و راهی تازه برای جریان توسعه در دل همین خاک می‌گشاید.

کافی‌ست به کارنامه‌ی مردانی بیندیشیم که می‌توانستند در آسایش دیار غربت بمانند، اما نماندند. دکتر محمد قریب، پدر طب اطفال ایران، فرصت ماندگاری در فرانسه را رها کرد و به وطن بازگشت تا دانش خویش را وقف کودکان همین سرزمین کند. دکتر محمود حسابی نیز، در اوج شکوفایی علمی خود در دانشگاه سوربن، ترجیح داد به ایران بازگردد و تجربیات گران‌بهای خویش را در اختیار مردم خود قرار دهد. این دو نام، تجسم همان روحیه‌ای‌ست که فرماندار محترم امروز از نسل جوان این خطه طلب می‌کند: نه فرار از سختی، که ماندن و ساختن در دل همان سختی.

آنچه در این نشست به‌روشنی مشهود بود، دغدغه‌ی راستین یک مسئول برای نخبه‌پروری و ایجاد زمینه‌ی رشد برای استعدادهای بومی بود؛ دغدغه‌ای که با شجاعت تمام، بی‌واهمه از قضاوت‌ها، در جمع جوانان بیان شد. این رویکرد، فرسنگ‌ها با آن تیترهای هیجان‌زده و گزینشی که این روزها در فضای مجازی می‌بینیم، فاصله دارد.

آنچه از مجموعه‌ی این سخنان و رویکرد فرماندار محترم برمی‌آید، نگاهی‌ست توسعه‌محور و جوان‌گرا؛ نگاهی که آینده‌ی این استان را نه در دست دیگران، که در توان و اراده‌ی فرزندان خود این خاک می‌بیند. به امید خداوند متعال، برنامه‌های بزرگی در مسیر است که محور اصلی آن، همین قشر جوان و نخبه‌ی این مرز و بوم خواهد بود؛ نسلی که اگر بماند و بسازد، سرنوشت این دیار را برای همیشه دگرگون خواهد کرد.