شوراها، نماد وفاق ملی و اراده جمعی برای توسعه زیستبوم محلی
به قلم اعظم رحمانپور فعال رسانه ای ،اجتماعی
بسم الله الرحمن الرحیم
نهم اردیبهشتماه، یادآور دمیدن روح مشارکت جمعی در کالبد مدیریت شهری و روستایی است؛ روزی که در قانون اساسی ایران، جایگاه رفیع «شوراها» به عنوان نماد مردمسالاری دینی و بستر تحقق اراده شهروندان در سرنوشت خویش تثبیت شد.
شوراهای اسلامی، مهمترین ابزار تحقق عدالت در توزیع منابع و کمرنگکردن شکاف میان مردم و حاکمیت بودهاند.
امروز که نهم اردیبهشت را گرامی میداریم، بیش از هر زمان دیگر به «بازخوانی کارویژههای شوراها» نیاز داریم.
شوراها سه رکن اساسی را دنبال میکنند:
1. نظارت هوشمندانه و فرابخشی بر عملکرد مدیریت اجرایی شهر و روستا
2. توسعه متوازن و رفع محرومیتزدایی با اولویتبندی نیازهای محلی
3. تقویت سرمایه اجتماعی از طریق شفافیت و پاسخگویی
اما آنچه امروز باید مورد توجه جدی رسانهها و گروههای فعال سیاسی و اجتماعی قرار گیرد، این است که «انتخابات شوراها» تنها یک رویداد اداری نیست، بلکه فرصتی طلایی برای بازآفرینی عهد اجتماعی میان نخبگان و مردم است.
جامعه ما تشنه نسلی از منتخبین شوراست که فراتر از وعدههای شعاری، دارای «برنامه عملیاتی مبتنی بر آمایش سرزمین» و «سابقه میدانی اثباتشده» باشند. نهم اردیبهشت فقط روز شوراها نیست؛ روز تجدید میثاق با مسئولیتپذیری اجتماعی است.
از همکاران خبرنگار خودم و همه فعالان رسانهای و مجازی میخواهم با نگاهی تخصصی، عملکرد شوراهای شهر و روستا را روایت کنند.
در پایان، ضمن تبریک به همه اعضای شوراهای اسلامی، تأکید میکنم: راه آینده، از «شورای قوی» میگذرد و شورای قوی، حاصل «انتخابی آگاهانه» است.
